To dar Trójcy Świętej, a nie sprawa załatwiana w gabinetach

Niedziela 24/2013

Istotą IEF jest dawanie świadectwa wzajemnego braterstwa chrześcijan mimo podziałów, przeżywanie już istniejącej, choć jeszcze niedoskonałej komunii pomiędzy Kościołami. Łączy nas także wspólne poszukiwanie pojednania, w które chcielibyśmy włączyć jak najszersze kręgi chrześcijan. Przeżywanie wspólnoty dokonuje się na co dzień poprzez wzajemne kontakty międzyosobowe, nawiązywanie przyjaźni, wspólne spędzanie czasu i podejmowane inicjatywy, spotkania, zjazdy i kongresy międzynarodowe.

 

AGNIESZKA DZIARMAGA: – Przez dwie kadencje był Ksiądz Profesor Prezydentem tzw. Regionu Polskiego Międzynarodowej Wspólnoty Ekumenicznej, obecnie pełni Ksiądz funkcję wiceprezydenta. Czym jest ta wspólnota, jakie są jej cele, kim są członkowie?

KS. PROF. PRZEMYSŁAW KANTYKA: – Historia Międzynarodowej Wspólnoty Ekumenicznej sięga roku 1967. We Fryburgu Szwajcarskim grupa chrześcijan z różnych Kościołów założyła wspólnotę, nazwaną po angielsku International Ecumenical Fellowship (IEF). Celem wspólnoty jest budowanie duchowej jedności pomiędzy ludźmi oraz rozwijanie i przybliżanie widzialnej jedności Chrystusowego Kościoła, zgodnie z wolą Jego Założyciela. Członkowie IEF starają się czynić to przez modlitwę, słuchanie Słowa Bożego, sprawowanie liturgii na chwałę Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Żyjąc w swoich dotychczasowych środowiskach, starają się o wypełnianie w ich życiu woli Bożej, a przez studium pragną poznawać bogactwo rodziny chrześcijańskiej. Wspólnota gromadzi ludzi różnych wyznań chrześcijańskich, narodowości i pokoleń.

Istotą IEF jest dawanie świadectwa wzajemnego braterstwa chrześcijan mimo podziałów, przeżywanie już istniejącej, choć jeszcze niedoskonałej komunii pomiędzy Kościołami. Łączy nas także wspólne poszukiwanie pojednania, w które chcielibyśmy włączyć jak najszersze kręgi chrześcijan. Przeżywanie wspólnoty dokonuje się na co dzień poprzez wzajemne kontakty międzyosobowe, nawiązywanie przyjaźni, wspólne spędzanie czasu i podejmowane inicjatywy, spotkania, zjazdy i kongresy międzynarodowe. Dają one możliwość wzajemnego poznania naszych tradycji wyznaniowych, sposobność do teologicznych dyskusji i wymiany myśli. Przede wszystkim jednak umożliwiają wzajemne zrozumienie i przyjęcie siebie nawzajem jako braci i siostry w Chrystusie.

IEF nie zaciera na siłę różnic wyznaniowych. Tradycja i dyscyplina kościelna każdego wyznania pozostają w pełnym poszanowaniu. Wspólnota nie usiłuje też tworzyć jakichkolwiek ponadkościelnych struktur, wierząc, że największym darem wnoszonym do wspólnoty jest głębokie i żywe zaangażowanie w życie swojego Kościoła czy wspólnoty kościelnej, a także gotowość na przyjęcie darów Ducha Świętego, w tym upragnionego daru widzialnej jedności.

Na poziomie krajowym działalność wspólnoty zorganizowana jest w stowarzyszeniach, zwanych Regionami. W niektórych krajach mają one status uznany prawnie, w innych działają jako stowarzyszenia nieformalne. Obecnie istnieje 10 Regionów: Belgijski, Brytyjski, Czeski, Francuski, Hiszpański, Niemiecki, Polski, Rumuński, Słowacki i Węgierski. Każdy Region IEF organizuje w ciągu roku konferencje, spotkania formacyjne i modlitewne, a niektóre wydają także swój biuletyn informacyjny.

Wspólnota wydawała również periodyk w języku angielskim pt. „IEF International Newsletter”, a także serwisy informacyjne niektórych Regionów w ich językach. Oficjalna strona internetowa IEF: www.ief-oecumenica.org zawiera podstawowe informacje na temat wspólnoty i Regionów. Tradycja Regionu Polskiego sięga 1991 r.

– W Skorzeszycach w diecezji kieleckiej w dniach  8-12 maja odbyło się zebranie Zgromadzenia Generalnego Międzynarodowej Wspólnoty Ekumenicznej, z udziałem delegatów z 10 Regionów. Co było przedmiotem obrad uczestników tego kilkudniowego spotkania?

– Zebrało się nas ponad 20 osób: po 2 delegatów z Regionów i 4-osobowy Zarząd. Zebranie i obrady były poprzedzone jednodniowym zebraniem Komisji Teologicznej. Tym razem jej obrady zdominowały debaty nad pokłosiem Soboru Watykańskiego II. Zastanawialiśmy się, co sobór przyniósł Kościołowi i ruchowi ekumenicznemu oraz jakie pozytywne zmiany nastąpiły po upływie 50 lat od obrad soboru. Tego tematu dotyczyły referaty, m.in. moje wystąpienie. Dla zobrazowania – mówiłem m.in. o przełomie, jaki w postrzeganie innych wyznań chrześcijańskich przez Kościół rzymskokatolicki wniósł sobór, którzy wyrzekł się tzw. eklezjologii powrotu, czyli osiągania jedności kościelnej poprzez przyłączanie do siebie „powracających nawróconych niekatolików”. Sobór po raz pierwszy uznał – i zapisał to w Dekrecie o ekumenizmie – że ruch ekumeniczny powstał pod tchnieniem Ducha Świętego, który ponadto nie waha się posługiwać niekatolickimi Kościołami i wspólnotami kościelnymi dla zbawiania ludzi. Było to wielkie novum w stosunku do wcześniejszej interpretacji maksymy: „Poza Kościołem nie ma zbawienia”, którą interpretowano w duchu „Poza Kościołem rzymskokatolickim nie ma zbawienia”. Sobór zaś mówił o Kościele Chrystusowym, czyli rzeczywistości szerszej niż Kościół rzymskokatolicki. Warto o tym pamiętać nawet 50 lat po soborze, bowiem te stwierdzenia otworzyły nasz Kościół na ekumenizm.

Wyjątkowy punkt naszych spotkań stanowiły wybory prezydenta IEF. Został nim Francuz – Réné Lefèvre, który zastąpił lady Kate Davson z Anglii, sprawującą swą funkcję przez dwie kadencje.

Przez dwa kolejne dni obrady koncentrowały się na załatwianiu bieżących spraw wspólnoty (personalnych, organizacyjnych i in.; nasza wspólnota funkcjonująca na prawach stowarzyszenia jest zarejestrowania w Belgii).

 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Reklama

    Reklama

    Reklama