Pierwsza władza

Społeczeństwo dobrobytu weszło w nieuchronny kryzys. Globalizacja i konkurencja siły roboczej z „azjatyckich tygrysów” wyraźnie nasilają proces ograniczania praw socjalnych w krajach Zachodu. Politycy nie mogą już więc składać atrakcyjnych obietnic. Niedziela, 26 lipca 2009



Wiesława Lewandowska: – Ludzie w Polsce, jak sami często narzekają, są zmęczeni, zdegustowani polityką, a przede wszystkim zupełnie jej nie rozumieją. Czy to przypadłość każdej demokracji, czy może my, Polacy, jak zwykle jesteśmy w tej mierze wyjątkowi?

Dr Tomasz Żukowski: – I tak, i nie. Są kraje, w których ta niechęć jest jeszcze większa. Ale trzeba też powiedzieć, że od pewnego czasu jest to, niestety, normalne zjawisko w demokracjach należących do świata cywilizacji informacyjnej. Kiedyś politycy mogli liczyć na większe zaufanie społeczne, także w Polsce.

– Kiedy i dlaczego doszło do tej odmiany?

– Do pewnego czasu politycy mogli bardziej wiarygodnie obiecywać, zwłaszcza w społeczeństwach zachodnich, budujących państwa dobrobytu z rozbudowaną polityką społeczną. Sto lat temu przeciętne państwo wydawało na cele publiczne kilka procent dochodu narodowego, pod koniec XX wieku – aż kilkadziesiąt. Od 20-30 lat mamy do czynienia z wyhamowywaniem i odwracaniem się tej tendencji; politycy odbierają ludziom to, co przedtem im dali, np. długoletnie i wysokie emerytury, bezpłatną służbę zdrowia itp.

Społeczeństwo dobrobytu weszło w nieuchronny kryzys. Globalizacja i konkurencja siły roboczej z „azjatyckich tygrysów” wyraźnie nasilają proces ograniczania praw socjalnych w krajach Zachodu. Politycy nie mogą już więc składać atrakcyjnych obietnic. Stąd też rosnąca niechęć do klasy politycznej; kto daje i odbiera…

– A zatem musiało dojść do zaostrzenia i zbrutalizowania debaty publicznej czy może raczej do jej wyciszenia i spacyfikowania...

– Doszło do zasadniczej zmiany reguł obowiązujących w debacie publicznej. Jeszcze mniej więcej ćwierć wieku temu jej gospodarzem w większości krajów demokratycznego bogatego Zachodu były partie polityczne, a jej organizatorami – gazety, których większość była wprost związana z konkretnymi partiami albo jawnie z nimi sympatyzowała. Szefowie zaś mediów publicznych – które do dziś w wielu krajach Zachodu pełnią istotną rolę – dbali o to, żeby życzliwie mówić o wszystkich partiach, które mogą mieć wpływ na te media.

– Ten mechanizm jednak przestał działać. Dlaczego?

– Taki porządek rzeczy załamał się całkiem niedawno. Polegało to na tym, że media publiczne słabły, a komercyjne rosły w siłę. Im chętniej ludzie oglądali telewizję komercyjną, a mniej chętnie publiczną (co wyraźnie nasiliło się w ostatnich latach), tym bardziej gospodarzami debaty publicznej stawali się już nie politycy czy życzliwi im szefowie mediów publicznych, ale szefowie głównych mediów komercyjnych. Politycy byli już tylko – zapraszanymi lub nie – gośćmi.



«« | « | 1 | 2 | 3 | 4 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

  • Łukasz
    04.08.2009 23:13
    Ależ to wszystko nie tak... W Polsce żadnego komunizmu nie było, był zaawansowany socjalizm, który jest tylko elementem składowym komunizmu. Co do mediów to są one w rękach elit rządzących, narzędziem zaś jest kapitalizm kompradorski. Po PRL jedyne co się zmieniło to wejście w życie ustawy o prowadzeniu działalności gospodarczej. Moze mi nikt nie uwierzy, ale cenzure nadal mamy tylko w innej formie (pisnij o wartosciach chrzescijanskich, o sprawiedliwym prawie, o wolnym rynku - zaszczekamy Cie i wyjdziesz na oszołoma! Tą nową cenzurą jest polityczna poprawność).

    Polsce jako narodowi nie trzeba wiele do szczęścia. Wystarczy: Tradycyjna kultura, sprawiedliwe prawo z tejże kultury wynikające, wolny rynek (bez doręczycielskich podatków). Niestety dopóki będziemy pozwalać by rządzili nami Rosjanie, Niemcy i Żydzi, dopóty Polska nie będzie Polską.

    Zdrowia i Bozego błogosławienstwa!
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...