Aby nie wrócić mniejszym...

Zdrowe sumienie nie da nam spokoju, ilekroć przyjdzie na nas pokusa zrobienia sobie wakacji od Boga, które prowadzą do przeżywania wiary lekkiej, łatwej i przyjemnej, w której jednak nie ma ani objawienia, ani zbawienia. Przewodnik Katolicki, 1 lipca 2007




Pani Ewelina, osoba z wyższym wykształceniem, religijne obojętna, mającą możliwości finansowe, zapisała się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Zwiedziła już Europę Zachodnią, była też w Egipcie, zapragnęła jeszcze być w ziemi Jezusa. Zapewne zakładała, że zobaczy tam piękne krajobrazy, bogactwo przyrody, spotka nowe osoby. Nie przewidziała jednego. Grupę pielgrzymkową prowadziła osoba rozentuzjazmowana w Ewangelii, modlitwie i Ziemi Świętej. W tym też duchu pan Franciszek oprowadzał grupę i opowiadał życie Jezusa. Całował ślady Jezusa, rozpoczynał modlitwę. Było widać u niego ogromne zaangażowanie. Był w tym wszystkim niesamowity. Pielgrzymka ta i postawa pana Franciszka odmieniły serce Eweliny, otworzyły na Boga i na Jego łaskę. Pod koniec pielgrzymki to właśnie ona słuchała przewodnika jak Pana Jezusa, modliła się jak nigdy, dawała świadectwo radości. Po powrocie jej znajomi mówili, że to już nie jest tam sama kobieta.


Wrócić odmienionym


Wakacje i urlopy dla wielu związane są z wyjazdem. Pragniemy wypocząć, także przez zmianę miejsca zamieszkania, otoczenia, środowiska. Ta zmiana pozwala na pewien czas zapomnieć o tym, co nas na co dzień denerwuje, stresuje, irytuje. Góry, woda, las działają uspokajająco i pozwalają wypocząć. Ten wypoczynek dotyczy jednak naszego ciała a nie ducha. Nie ma czegoś takiego jak wypoczynek ducha. Jest jedynie spoczynek w Bogu, o którym psalmista pisze: „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie,/ Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach. /Prowadzi mnie nad wody, gdzie odpocząć mogę, / Orzeźwia moją duszę” (Ps 23).

Dosłowny obraz pasterza i owcy odsłania przed nami sens duchowy. To właśnie w Bogu jest nasz odpoczynek, który jednocześnie zapowiada odpoczynek wieczny. Będzie on polegał na widzeniu i wielbieniu Boga. To zaś będzie pełnią wiecznego szczęścia. Wyjechać na wakacje czy urlop to doświadczyć wypoczynku duszy. Kilka tysięcy Polaków w lipcu i sierpniu pokonuje pieszo setki kilometrów, np. z Poznania, by dotrzeć do Częstochowy, na Jasną Górę. Wszyscy pątnicy powracają do domów bardzo zmęczeni fizyczne, ale wypoczęci duchowo. Ten duchowy wypoczynek niesie wiele radości, szczęścia, pokoju. Jego źródłem jest modlitwa, codzienna Msza, pogadanki na tematy religijne, doświadczenie grupy jako wspólnoty.


Aby pomnożyć wiarę


Niestety z wypoczynku niejeden wraca mniejszy, to znaczy z mniejszą wiarą, mniejszym sercem, a więc mniejszą miłością, bywa też, że skażony jadem sekt. Wspomniana na początku pani Ewelina otwarła się na łaskę Bożą, pozwoliła Bogu działać, czy nawet wprost wejść w jej życie. Wróciła z pielgrzymi szczęśliwa. Co robić, jak żyć, czego szukać, a kogo unikać, by wrócić z wakacji szczęśliwym, także z pomnożoną wiarą? Dobrze jest zabrać do torby podróżnej Pismo Święte, ale nie na wypadek deszczowej pogody. To właśnie urlop i wakacje umożliwiają odkrywanie każdego dnia tego, że Słowo Boże jest lampą na drogach naszego życia.


«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Pobieranie...

Reklama

Reklama

Reklama