Pocztówka z Tajwanu

Od kilku dni przebywam na Tajwanie, na konferencji Papieskiej Komisji Cor Unum (związek kościelnych organizacji charytatywnych). Sporo się tu dzieje. 500 uczestników z całej Azji, zaledwie dwu Polaków. Wzrastanie, 11/2009



Ja reprezentuję Uzbekistan. Ks. Andrzej Madej – Turkmenię. Niedawno był tu tajfun, który zniszczył 700 istnień ludzkich, 100 mostów, sto szkół i kilkaset budynków. Gościnni wyspiarze nie odwołali jednak konferencji, która odbywa się na katolickim Uniwersytecie Fu Jen. Studiuje tu 25.000 młodzieży, z tego około 500 katolików. Spośród 27 milionów mieszkańców katolicyzm wyznaje ponad 200 tysięcy. Jest to teren misyjny, ale władze w odróżnieniu od Chin komunistycznych, podtrzymują stosunki z Watykanem i Kościół ma tu wysoki autorytet.

Miałem nadzieję, że będę słać sms-y ale nie wyszło, bo na Tajwanie nie ma elektryczności 220 V, tylko 110. Powinienem był o tym pamiętać, a jednak zapomniałem i nie mogę załadować telefonu. Na szczęście jest dostęp do internetu.

Pogoda jest jak w Uzbekistanie, ponad 30 stopni ale ze względu na bliskość morza jest ogromna wilgotność i powietrze pachnie jak w pralni. Nawet zapach jest podobny. Nie trzeba chodzić do sauny, by zrzucać kilogramy. Mamy tu dużo potraw wegetariańskich, więc mi wszystko smakuje.

Hotel w jakim mieszkam jest położony na obrzeżach miasta i niewiele tu można zobaczyć, poza rybkami w mulistym, zielonym stawie. Ciekawi są uczestnicy konferencji. Jest pięciu kardynałów, kilkudziesięciu biskupów, dwustu księży i ponad stu świeckich i zakonnic. Cała Azja. Takich jak ja białasków maximum 10 sztuk. Reszta to żółtoskórzy i ciemnoskórzy (głównie z Indii).

Ewangelia pięciu palców

To są swego rodzaju rekolekcje w stylu seminarium naukowego. Temat główny to pomoc biednym. Cor Unum to papieska struktura na czele z niemieckim kardynałem Kortezem. W słowie wstępnym wyjaśnił nam różnice między Czerwonym Krzyżem i katolickimi organizacjami humanitarnymi. Potem przełożony Misjonarzy Miłości wspólnie z Siostrami Kalkutkami przeprowadzili pierwszą konferencję. Była tam mowa o Ewangelii pięciu palców, czyli o głoszeniu Ewangelii rękami.

Mszy przewodniczył emerytowany kardynał Sin, który opowiedział historię swej choroby. Od trzech lat ma raka i postawił sobie za zadanie, że pozostały mu czas spędzi na podróżach po całym Tajwanie odwiedzając Uniwersytety, również świeckie. Przez trzy lata odwiedził 30 uczelni i wszędzie w ten lub inny sposób głosił Chrystusa głównie osobom niewierzącym. Twierdzi, że przez wszystkie poprzednie lata, gdy był zdrowy nie udawało mu się dokonać tak wiele. Toteż jego opinia jest taka, że choroba dla chrześcijanina to błogosławieństwo, a perspektywa śmierci niesie radość. Mówił bardzo szczerze i wkładał mi te słowa do samego serca, to co już sam dla siebie odkryłem trzy lata temu, gdy zaczęła się moja przygoda z nerkami.

Bogurodzica po chińsku

Z Andrzejem Madejem dostaliśmy zgodę, by po wieczornej modlitwie zaśpiewać po polsku hymn Bogurodzica. I choć najprawdopodobniej tłumaczenia na chiński nie ma, to nam udało się tę pieśń spopularyzować. Od samego rana ogłaszano, że na wieczornej modlitwie będzie tysiącletni polski hymn o Matce Bożej na cześć jej Narodzin… Nie było wiele czasu na przygotowanie, a nas było tylko dwóch. Poprosiłem pewnego Chińczyka, by nam hymn skopiował na ksero z brewiarza, by nie nosić ciężkiej książki. On mnie nie zrozumiał i zrobił 50 kopii. Dzięki temu miałem okazję rozdać obecnym i wielu żółtoskórych po raz pierwszy w życiu śpiewało po polsku najtrudniejszy z możliwych tekstów. Widać wyraźnie, że im to sprawiło satysfakcję.




«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Reklama

    Reklama

    Reklama