Egzorcyzm - promyk Bożej mocy...

Któż jak Bóg 5/2011

Kolejnym etapem na drodze poznawania przeciwnika są egzorcyzmy, które Kościół praktykuje od wieków w celu uwalniania swoich dzieci z sideł diabelskich mocy.

W  poprzednich artykułach poruszane były tema­ty działania szatańskie­go, sposobów kuszenia, a także in­nych „nadzwyczajnych” jego działań.

Omówione było także opętanie, które jest najgorszym i najcięższym rodza­jem szatańskiej ingerencji. Kolejnym etapem na drodze poznawania prze­ciwnika są egzorcyzmy, które Kościół praktykuje od wieków w celu uwal­niania swoich dzieci z sideł diabel­skich mocy.

Pierwszym egzorcystą w historii Nowego Testamentu był i nadal jest Jezus Chrystus. To On poprzez swoją działalność, niosąc ludziom prawdę o Ojcu, uzdrawia ich i leczy. Czyni to, przede wszystkim na płaszczyźnie duchowej, choć skutki działania łaski Bożej zauważalne są niekiedy także na ciele uzdrawianego. Nowy Testament ukazuje Jezusa także jako Tego, który ma moc i władzę nad światem ducho­wym. „Jeśli ja palcem Bożym wyrzu­cam złe duchy, to istotnie przyszło już do was Królestwo Boże (por. Lk 11, 20)”. Moc Chrystusa jako Boga, jest mocą tryumfującą nad stworzeniem. Duchy, jako istoty stworzone, tak­że podlegają tej władzy. Zbuntowane duchy, mimo że poprzez swoje non serviam odwróciły się od Stwórcy, jednak nie przestały podlegać Jego władzy i mocy.

Chrystus, przekazując apostołom mandat nauczania i głoszenia Dobrej Nowiny, wyposaża ich także w moc leczenia chorób, uzdrawiania, a tak­że we władzę nad duchami. Jest to moc Chrystusowa, której człowiek staje się niegodnym szafarzem. Nie wolno nam o tym zapominać. Stąd kapłan-egzorcysta, który sprawu­je egzorcyzm, zawsze czyni to nie we własnym imieniu, ale w Imieniu Chrystusa i Jego mocą.

To nie jest sakrament...

Egzorcyzm nie jest sakramen­tem. Jest to sakramentalium, czyli rodzaj błogosławieństwa, które do­maga się także wiary osoby sprawu­jącej i przyjmującej je. Sakramentalia bowiem i poniekąd ich skuteczność, są w jakimś stopniu zależne od wia­ry człowieka. W przypadku sakra­mentów, które działają ex opera operato (czyli niezależnie od poziomu aktualnej wiary) nie jest wymagana odpowiednia kondycja wiary. Jeśli sprawuje je szafarz ważnie wyświęco­ny, działają mocą samego Chrystusa. Egzorcyzmy są więc rodzajem „pro­myków Bożej mocy”, które stopnio­wo, ale i z wielką mocą rozkazują szatanowi i innym duchom zbun­towanym poddać się mocy i władzy Boga. Czasem proces uwalniania może trwać latami. Jest tak dlate­go, że skaramentalium to „opiera się o wiarę człowieka”. Owe promienie Bożej mocy stopniowo roztapiają sidła zła, uwalniając opętanego i czy­niąc na nowo człowiekiem wolnym, zdolnym do wielbienia Boga. Znaleźć tu można podobieństwo do choroby. Tak długo, jak choroba wnika w ciało człowieka, tak długi musi być pro­ces zdrowienia. Bóg zawsze sza­nuje wolność człowieka. W wol­ności nas zbawia i w wolności nas uzdrawia i leczy.

Czy z każdego rodzaju opętania Bóg nas leczy?

Bóg, jak powiedzieliśmy wyżej ma władzę nad całym kosmosem, a więc i nad każdym stworzeniem. Może więc uwolnić człowieka, miejsce spod każdej ingerencji diabelskiej. Nie zawsze jednak rozumiemy przyczyny opętania. Znane są dwa rodzaje: 1) z własnej winy - kiedy to osoba opętana sa­ma zabiegała o kontakt ze złem; 2) z dopustu Bożego - kiedy to Bóg zezwala diabłu na szczególną in­gerencję w przypadku konkretnej osoby. Zazwyczaj chodzi tu o oso­by wyjątkowe (święte) po to, by owa świętość się jeszcze bardziej wyeksponowała.

Od jakiegoś czasu mówi się jednak o jeszcze innym, nowym rodzaju opętania - o opętaniu „ekspiacyjnym”. Teologia bada ten rodzaj opętania, pytając, czy Bóg przyjąłby taką formę zadość czynienia.

W każdym razie, egzorcyzmy, jako szczególne błogosła­wieństwa są znakiem nieustannej miłości Stwórcy do stworzenia, a także „palcem Bożym”, poprzez który objawia On swoją władzę nad światem, także nad światem demonicznym.

Wykop

TAGI | EGZORCYZM, OPĘTANIE