Modlitwa na wdechu

Głos Karmelu 43/1/2012

„Metoda” modlitwy słowem „Abba” nawiązuje do najważniejszych kart chrześcijańskiego objawienia. Modlitwa jest oddechem i bez niej wszystkie ludzkie słowa stają się mało znaczącym bełkotem. Westchnienie „Abba” płynie z samego serca Zbawiciela.

 

„Ab-ba”, zagaworzyło niemowlę i niebo zamrugało tysiącem gwiazd
„Tata”, zadźwięczał głos malca i ziemia potoczyła się jak kolorowa piłka

„Tatusiu”, zapiszczał chłopiec i ptak zatrzepotał skrzydłami
„Tato”, zabrzmiał głos młodzieńca i złączyły się dłonie
„Ojcze”, zadumał się mężczyzna i wieko się zamknęło
„Ojcze nasz”, wyszeptał starzec i cisza się spełniła
„Ojcze nasz, który jesteś w niebie”, powiedziało wiele głosów
i niebo się otwarło

Wprowadzenie

Pewien kapłan, aby zilustrować młodzieży potrzebę modlitwy, zaproponował, aby każdy z uczestników spotkania wstrzymał oddech jak najdłużej potrafi. Chociaż każdy się starał jak najdłużej wytrzymać, w końcu wszyscy w niewielkim odstępie czasu z ulgą łapali powietrze. Pewnie każdy z nas tego próbował. Wszyscy chyba wiemy również, jak dużą ulgę sprawia widok kogoś, kto po zakrztuszeniu odzyskuje normalny rytm oddechu. Możemy zatem sobie wyobrazić, co przeżywają aniołowie, gdy przez wiele lat patrzą na kogoś, kto się nie modli, nie oddycha tchnieniem, jakie jest źródłem jego istnienia…

To dziwne, że tak bywa, a przecież wszyscy dobrze wiemy, że to jest możliwe…

Chciałbym w niniejszym artykule zaprezentować jedno z najnowszych odkryć techniki modlitewnej opracowanej w Instytucie Badań nad Zaburzeniami Życia Modlitwy.

Technika ta wydaje się być alternatywnym sposobem dostarczenia życiodajnego tchnienia modlitwy dla mężczyzn, którzy z powodów od siebie niezależnych nie są w stanie „modlić się usty” (high-preying, hard-preying, strong-preying itp.), co wymaga wyrzucania przez pewien czas (od 15 sekund do 20 minut) wraz z wydechem dużej ilości słów. Z pewnością technika ta będzie również nieocenioną pomocą dla kobiet zmagających się z hiperelokwencją.

Krótka historia badań

Pomimo rozwiniętych na szeroką skalę zabiegów o charakterze naukowym, o nowym odkryciu zadecydowała obserwacja banalnego wprost zjawiska. Nie pierwszy raz postęp ludzkości wydaje się zależeć od anegdotycznego upadku jabłka na głowę Newtona. Otóż, jeden z badaczy, próbując opisać rozwój modlitwy u dorosłego osobnika wyznania katolickiego, doszedł do wniosku, że należy rozpocząć niejako od prehistorii modlitwy, a tejże, jak się okazało, nie da się uchwycić bez zatrzymania się nad pierwszymi artykułowanymi dźwiękami, jakie wypowiada niemowlę. Jest to dźwięk „ba”, lecz nade wszystko wdechowe „ab”. Obydwie sylaby układają się w słowo „ab-ba”. W naszym kręgu kulturowym wydechowa sylaba „ba” kojarzona jest przy zwielokrotnieniu („ba-ba-ba”) z żeńskim osobnikiem chrześcijańskim w starszym wieku mającym zwykle nieocenione zasługi dla przekazywania małym dzieciom zdolności modlitwy. Gdy niemowlę wypowiada te sylaby, przeważnie nie zwraca się uwagi na wdechowe „ab” tylko na wydechowe „ba-ba” i mówi się: „O! Babcię woła”. Przy dokładniejszej obserwacji reakcji niemowlaka towarzyszących artykułowaniu wdechowego „ab” zostały zauważone przejawy błogostanu. W związku z tym, jeden z uczonych trafnie wskazał na zaskakującą zbieżność ze starożytnym tekstem znajdującym się w jednym z listów św. Pawła z Tarsu, w którym tenże myśliciel z dwiema sylabami charakterystycznymi dla okresu niemowlęcego, tj. „ab-ba”, powiązanymi ze znaczeniem słowa „Ojcze”, utożsamia istotę modlitwy, będącą typowym przejawem dziecięctwa Bożego (Rz 8, 15). 

Zastosowanie wyników badań do życia codziennego

Zdobycze naukowej analizy niejako same narzuciły zastosowanie w życiu codziennym. Została opracowana prosta metoda korzystania z łatwo przyswajalnego nawyku w postaci przyjmowania wraz z oddechem (zwłaszcza z wdechem) myśli o kochającym nas wszystkich Bogu Ojcu. Oczywiście skuteczne działanie opisywanej metody gwarantowane jest przy równoczesnym zastosowaniu częstej lektury Ewangelii oraz przyjmowaniu co najmniej raz na tydzień (w niedzielę) skondensowanej formy miłości Chrystusa zwanej Eucharystią.

Zalecenia szczegółowe

W sytuacji zwykłego pośpiechu, np. porannego, w drodze do pracy zalecane jest wypowiadanie wraz z wdechem sylaby „ab”, po której (na skutek szybkiego ruchu) zaraz następuje sylaba „ba”. Umysł w tym czasie, wraz z dochodzeniem do wczesnoporannego stanu poczytalności, przetwarza myśl o nieuchronnie zbliżających się obowiązkach na poczucie pewności, że Ten, który dał oddech, da również potrzebną energię.

 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

  • abba_Pojmen
    11.01.2012 21:35
    Pragnę przypomnieć o dokumencie Kongregacji Wiary n.t niektórych technik stosowanych podczas modlitwy. Proszę i zaklinam w Panu, abyście szli w życiu duchowym własną "drogą ku Wysokiej Górze Przemienienia" zatapiając się i zanurzając w "obłoku niewiedzy"... Wszystkie techniki są TYLKO pomocą. Na szczęście, bo Bóg jest niesamowicie zaskakujący.
  • rose
    22.01.2012 21:22
    Spróbowałam i bardzo mi odpowiada.Może to jest m.in.wynik założenia z góry, że stosowanie tego słowa łączy mnie w jakiś sposób z Niebem.
    W każdym razie mówiąc 'Ab-ba" na wdechu i wydechu, jak sugeruje artykuł, odnoszę wrażenie, że przystaję w codziennej bieganinie i choć na chwilę myślę o Bogu.
    To dla mnie taka super-krótka suplikacja.
    W ciągu dnia jest wiele krótkich chwil, w czasie których nic innego nie robię, bo nie mogę ( jazda tramwajem, mycie naczyń np.)i korzystam z tej rady.
    Unikam jakiegoś wyobrażania sobie Nieba, to nie jest praktyka buddyjska tylko chrześcijańska.
  • rose
    22.01.2012 21:26
    "z żeńskim osobnikiem chrześcijańskim w starszym wieku " - Mój Boże! co za żargon pseudonaukowy.
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Reklama

    Reklama

    Reklama