Maksymilianowe umiłowanie Niepokalanej

Rycerz Niepokalanej 12/2011 Rycerz Niepokalanej 12/2011

Wszyscy, którzy nawet tylko pobieżnie znają historię życia św. Maksymiliana Kolbego, wiedzą o jego przywiązaniu do Matki Najświętszej. Warto wskazać przynajmniej kilka miejsc, które zapoczątkowały, pogłębiły i rozwinęły maryjność Świętego. Niewątpliwie pierwszym z nich był dom rodzinny



Cukierki od Mamy

W 23. roku życia widzimy Świętego w nowej fazie duchowego rozwoju. Jest to okres krystalizowania się w nim idei dotyczącej walki dla Matki Bożej, a urzeczywistnionej praktycznie przez założenie Rycerstwa Niepokalanej.

Już 20 stycznia 1917 r., podczas medytacji w kaplicy w kolegium, przyszło mu natchnienie założenia stowarzyszenia, które by w szczególny sposób służyło Niepokalanej, a przez Nią zbliżało dusze do Boga.

W tym dniu mijało 75 lat od chwili, gdy Matka Boża objawiła się w Rzymie, w kościele św. Andrzeja delle Fratte Żydowi Ratisbonne'owi, i spowodowała jego nawrócenie. Maksymilian, rozmyślając nad faktem tego nawrócenia, uświadomił sobie wielką potęgę Matki Najświętszej, która może nawet swych największych wrogów zmienić w wierne sługi. Dlatego za Patronkę wszelkiej działalności wybrał Matkę Bożą i Jej się powierzył. Br. Maksymilian w rozmowach z kolegami dowodził z przekonaniem, że jeżeli zrealizuje się ten program, otworzą się źródła łask Bożych przez pośrednictwo Niepokalanej.

Odtąd ważniejsze zdarzenia w życiu o. Maksymiliana łączyć się będą zawsze z dniami Maryjnymi, poświęconymi Jej szczególnej czci. Sam o. Kolbe będzie też przekonany, że jako kochające dziecko Maryi, zwłaszcza w Jej święta, doznawać powinien specjalnej opieki Matki Bożej. Niepokalana jako dobra Matka w swe święta dawać mu będzie chwile radości i powodzenia, które on swoim prostym językiem nazwie "cukierkami".

Miłość i troska o Kościół

Idea przyszłego stowarzyszenia wypłynęła ze szczególnej miłości br. Maksymiliana do Matki Bożej i specjalnego do Niej nabożeństwa. Była ona wyrazem jego wewnętrznego nastawienia do Tej, której figurkę jako mały chłopiec kupił sobie za 5 kopiejek i do której gorąco się modlił przez całe dotychczasowe swoje życie. Ale idea ta, która w skutkach okazała się tak wielką, wyrosła także z katolickiego ducha o. Kolbego i z wielkiego ukochania Kościoła świętego przez tego syna polskiej ziemi.
Jak niegdyś w życiu św. Franciszka z Asyżu głos mówiący mu, by naprawił Kościół, doprowadził konkretnie do wzmocnienia życia duchowego w całym Kościele, tak samo wielka idea przyszłego rycerza Niepokalanej powstała z głębokiej troski o Kościół katolicki.

O. Maksymilian sam po latach nie inny poda powód powstania swej idei, jak właśnie miłość i troskę o Kościół.

Bezpośrednią przyczyną założenia stowarzyszenia były coraz bardziej wrogie wystąpienia masonów i innych nieprzyjaciół Kościoła w samej stolicy chrześcijaństwa. Wobec takiego stanu rzeczy w jego duszy powstała myśl założenia organizacji do walki z masonerią i innymi sługami Lucyfera.
Pierwszym więc powodem powstania wielkiej idei o. Maksymiliana były cierpienia Kościoła. Podstawą, na której chciał oprzeć przyszłe Rycerstwo Niepokalanej, była wprawdzie jego osobista miłość do Matki Bożej, ale miała ona o wiele głębsze podłoże. Było nim tradycyjne, bo sięgające samej kolebki Zakonu, nabożeństwo franciszkanów ku Niepokalanie Poczętej.

Na dwóch wielkich miłościach - do Kościoła i dusz ludzkich - oparł Maksymilian dzieło największej miłości swego życia ku Niepokalanej - przyszłe stowarzyszenie, które miało im służyć, a Ją czcić.

Skoro zamierzone stowarzyszenie miało walczyć z wrogami Kościoła, nazwał je Milicją. Ponieważ na jego sztandarze miała być Matka Boża, Najświętsza i bez grzechu poczęta, dlatego - Milicja Niepokalanej (obecnie Rycerstwo Niepokalanej).

Cel działania

Celem stowarzyszenia miała być dziwna walka - staranie się o nawrócenie wszystkich błądzących i wrogów Kościoła. Warunkiem przynależenia było, aby Niepokalana była wszystkim, a członkowie tylko narzędziami w Jej ręku i Jej zupełną własnością - po prostu mieli być Jej w najściślejszym tego słowa znaczeniu. Środkami zaś, jakimi stowarzyszenie miało się posługiwać, miały być - wszystkie, byle godziwe. Jako zewnętrzny znak oddania Niepokalanej przyjął Cudowny Medalik i zalecał jego rozpowszechnianie.

Założone stowarzyszenie miało najbujniej rozkwitnąć w Ojczyźnie. Rozwój miał się rozpocząć od założenia Koła MI wśród młodszych kolegów i studentów w Krakowie, gdzie młody doktorant podejmie wykłady w seminarium, by później jak ziarno gorczycy mogło rozrosnąć się w wielkie drzewo i objąć swoim zasięgiem miliony rycerzy zespolonych z Niepokalaną do prowadzenia ludzi do Boga.

Maryjne credo

Ciesząc się z otrzymanych święceń kapłańskich, kieruje swoją wdzięczność ku Niepokalanej i tak pisze: "Całą tę sprawę uznaję z wdzięcznością jako dar uproszony przez Niepokalaną naszą wspólną Matuchnę. - Ileż to razy w życiu, a szczególnie w ważniejszych jego przejściach, doznałem szczególnej Jej opieki. - Chwała zatem Sercu Przenajświętszemu przez Niepokalanie Poczętą, co jest narzędziem w ręku miłosierdzia Bożego do rozdawania łask. - Całą też mą ufność na przyszłość w Niej pokładam... We wszystkim uznaję szczególną opiekę Niepokalanej Matuchny". Święty daje tym samym wspaniałe świadectwo miłości do Niepokalanej i wyznaje swoiste maryjne credo.
 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Pobieranie... Pobieranie...

Reklama

Reklama

Reklama