Jej dobra sława

Niedziela 3/2018

Gdy rok temu jechałam z grupą dziennikarzy na pogrzeb śp. Heleny Kmieć, trudno było mi się pogodzić z tym, co się stało w Boliwii, w Cochabambie, dokąd wolontariuszka udała się na misje

 

Z uwagą obserwowałam uroczystości pogrzebowe w kościele pw. św. Barbary w Libiążu, a kolejne spotkania i rozmowy oraz piękne słowa wygłoszone w trakcie Mszy św. sprawiły, że doszłam do wniosku, iż w przypadku Helenki – bo tak o niej mówili nie tylko jej bliscy – w sposób szczególny są aktualne słowa Horacego: „Non omnis moriar”. Kolejne wydarzenia w ciągu roku, o których przy różnych okazjach się dowiadywałam, utwierdzały mnie w tym przekonaniu. A rocznica śmierci stewardesy i jednocześnie utalentowanej wolontariuszki staje się okazją, aby to przekonanie skonfrontować z rzeczywistością.

Liderka

Czy Helenka istotnie była taką osobą, jak o niej mówią i piszą po jej śmierci? Odpowiedź na to pytanie znalazłam m.in. w wydanej przez Dom Wydawniczy Rafael książce pt. „Helenka poszła do Nieba” Małgorzaty Pabis. W kolejnych świadectwach ci, którzy znali bohaterkę książki, podkreślają wyróżniające ją cechy. Zapewniają, że każdy, kto ją spotykał, choćby na krótko, zapamiętywał niezwykle aktywną, chętnie służącą potrzebującym wolontariuszkę. Wśród tych osób są kapłani z parafii pw. św. Barbary w Libiążu.

Ks. Paweł Król przyznaje, że najpierw dotarła do niego dobra sława Helenki. W czasie gdy on przybył do libiąskiej parafii, Helenka uczyła się w Wielkiej Brytanii. Wspomina: – Poznałem ją jako muzyczną w czasie pielgrzymki na Jasną Górę, ale już wcześniej dużo o Helence słyszałem od oazowej młodzieży. Zacząłem nawet szukać o niej informacji na powstających wówczas portalach społecznościowych. I tak trafiłem na bloga Helenki, na którym poznałem jej twórczość. Pamiętam, że byłem zaskoczony dojrzałością jej wierszy oraz wspomnień. I już wtedy sobie uświadomiłem, że jest to osoba nieprzeciętna, nietuzinkowa. Potem ks. Paweł niejednokrotnie utwierdzał się w tym przekonaniu.

Na cechy liderki zwraca uwagę także ks. Sebastian Kozyra, który wspomina wydarzenie z okresu Światowych Dni Młodzieży: – Do naszej parafii przyjechało 600 Włochów i wokół kościoła panował niesamowity gwar. Trudno było to wszystko ogarnąć. Tymczasem Helenka, wykorzystując znajomość języków obcych, potrafiła sprawnie rozdysponować gości do domów w Libiążu. Byłem pełen uznania, że taka drobna osoba potrafi tak konkretnie zaradzić potrzebom tylu pielgrzymów.

Raban!

Moi rozmówcy dobrze zapamiętali dzień, kiedy dowiedzieli się o śmierci Helenki. Każdy z nich przeżył to po swojemu. Ks. Paweł opowiada, że na wieczorną Mszę św. w pamiętny wtorek 24 stycznia 2017 r. przyszło zdecydowanie więcej osób niż zazwyczaj. Wtedy też po raz pierwszy wspólnie się modlili w intencji zamordowanej wolontariuszki, dla nich wszystkich osoby, którą znali i cenili. Ks. Sebastian przyznaje, że z informacją o tragicznej śmierci Helenki przyszedł do kancelarii proboszcz parafii – ks. prał. Stanisław Pasternak. Wikariusz wspomina: – W środę już od rana cały czas docierały do nas media, a wieczorem została odprawiona Msza św. W czasie Eucharystii modliliśmy się w intencji Helenki. Pamiętam, że byliśmy zaskoczeni, iż tyle młodych osób przyszło do kościoła, że chcieli się wspólnie modlić, a później rozmawiać o tym, co się stało.

Jak popularną – w tym dobrym znaczeniu – lubianą i cenioną osobą była Helenka, można się było przekonać w czasie pogrzebu. Tysiące osób zgromadziły się wokół białej trumny, a dokonania, osiągnięcia Helenki mogły niejedną osobę, i to w każdym wieku, zawstydzić. Z podziwem patrzyłam na starszą siostrę Helenki – Teresa potrafiła w czasie uroczystości pogrzebowych zaśpiewać psalm. I dopiero całkiem niedawno zrozumiałam, przynajmniej częściowo, jej decyzję. A to dzięki lekturze listu, który został zamieszczony we wspomnianej książce. Teresa pisze: „Oj, Helen, Helen, narobiłaś Ty rabanu... Nie tylko w moim sercu. Chyba się nie spodziewałaś tego, co się zaczęło na świecie dziać po tym, jak ten świat o Tobie usłyszał. Wiesz, jaka jestem z Ciebie dumna?”.

Hołd

Istotnie, po roku od tamtych wydarzeń, dobra sława Heleny Kmieć się upowszechnia. Coraz więcej osób przyjeżdża na jej grób. Ks. Sebastian Kozyra opowiada: – Wciąż spotykam przyjeżdżających do Libiąża i zatrzymujących się przy grobie Helenki. To są kapłani z różnych stron nie tylko Polski, to są mniejsze i większe grupy osób świeckich. Wikariusz opowiada m.in. o grupie z Piotrkowa Trybunalskiego: – Oni zatrzymali się u nas, aby oddać hołd Helence za to, co robiła, jaką była osobą, za jej dobro okazywane drugiemu człowiekowi. Pamiętam, jak pani Żaneta powiedziała: „Dzisiaj Helenka może nas uczyć, jak bezinteresownie pomagać drugiemu człowiekowi, jak przekazywać dobro, jak się nim dzielić. Uczy nas także wrażliwości na drugiego człowieka. A młodzież uczy, jak rozwijać swoje pasje i zainteresowania...”.

Szczególne oblężenie grobu stewardesy miało miejsce w sierpniu 2017 r. Jak podkreśla ks. Paweł Król, Helenka była stałą uczestniczką nie tylko kolejnych Pieszych Pielgrzymek Krakowskich na Jasną Górę. Chodziła także z salwatorianami, później również z grupą z Gliwic. Jeśli nie mogła iść przez wszystkie dni, to starała się uczestniczyć przynajmniej przez pewien czas. W sierpniu 2017 r. grupa libiąska przed wyjściem na pielgrzymkowy szlak udała się na grób Helenki, aby jej przekazać identyfikator pielgrzyma. Podobnie zrobili uczestnicy Pielgrzymki Bielsko-Żywieckiej, którzy zatrzymali się w Libiążu. Ks. Paweł stwierdza: – Gdy szliśmy z Tereską (siostra zamordowanej wolontariuszki – przyp. red.) po grupach pielgrzymkowych, aby przybliżyć historię Helenki, to Tereska stwierdziła, że tym razem Helenka nie miała w końcu dylematu, z kim iść na Jasną Górę, że jest na wszystkich pielgrzymkach...

Ks. Król zauważa, że chociaż Helenka miała cechy liderki, to nigdy nie starała się być w centrum uwagi. Opowiada: – Kiedy się dowiedziałem o śmierci Helenki, już po powrocie do mieszkania zacząłem szukać wspólnych zdjęć z nią. I dopiero wtedy sobie uświadomiłem, że wśród bardzo wielu fotografii trudno znaleźć taką, na której Helenka byłaby na pierwszym planie. Zawsze była gdzieś tam z boku. W końcu się udało znaleźć taką fotografię, ale to spostrzeżenie zostało. Ona zawsze była dyskretna, chętna do pomocy...

Santa subito?

Co warto podkreślić, wolontariuszka otrzymuje kolejne nagrody, tytuły i wyróżnienia, w tym m.in. statuetkę Miłosiernego Samarytanina, Nagrodę im. W. Pietrzaka (przyznaną przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”). W Libiążu otrzymała tytuł Honorowego Obywatela Miasta, jest też ulica jej imienia. W sposób szczególny przywoływano Helenkę w czasie przygotowań do libiąskiego Orszaku Świętych. Odpowiedzialny za jego organizację ks. Sebastian Kozyra wspomina: – Zdecydowaliśmy, że na plakacie umieścimy wizerunek Helenki jako potencjalnej świętej, zresztą w czasie przemarszu orszaku zatrzymaliśmy się przy jej grobie. Dodaje, że organizatorów zaskoczyła młodzież, która wykonała baner z hasłem „Santa subito” i zdjęciem Helenki.

Z rozmów, tych oficjalnych i nieoficjalnych, a także z treści książki pod znamiennym tytułem „Helenka poszła do Nieba” też można wyciągnąć takie wnioski. Wiele osób przyznaje, że dla nich Helenka jest w Niebie, ale też mają świadomość, iż droga na ołtarze to długi proces. Jest nadzieja, że po upływie wymaganych pięciu lat od śmierci rozpocznie się jej proces beatyfikacyjny. Zapala się, jak zauważa ks. Sebastian Kozyra, zielone światło, w lipcu 2017 r. papież Franciszek ogłosił bowiem, że istnieje możliwość beatyfikacji osób, które ofiarowały swoje życie za bliźnich. Powołując się na referat jezuity – o. Marka Inglota z Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie, ks. Sebastian zwraca uwagę na dokument papieski, w którym Franciszek uznał ofiarowanie życia za drogę do świętości kanonizowanej. Co ciekawe, we wspomnianym referacie o. Inglot zauważa, że być może: „śmierć Helenki – jej ofiarowanie życia – natchnęła papieża Franciszka do podjęcia tej decyzji...”.

Gdy patrzy się na kolejne owoce, które przynosi ta tragiczna śmierć, gdy słyszy się i czyta świadectwa, których przybywa, to trudno tym domysłom odmówić słuszności.

«« | « | 1 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Pobieranie...