Tęsknota małżonków za Niebem

W drodze 3/2011

Czy małżonkowie mogą mieć nadzieję, że w życiu wiecznym nie tylko się spotkają, ale że również w niebie nadal będą związani ze sobą miłością oblubieńczą?

 

Rzadko włączam listy aż tak obszerne do publikowanych w tej rubryce tekstów. Ponieważ jednak nie umiałbym równie głęboko przedstawić problemu, który tu podejmę, dlatego poprosiłem Autora poniższego listu o zgodę na jego upublicznienie.

Niepokój kochającego męża

Kolejne lata mijają, odkąd znamy się z moją ukochaną Żoną. Tak bardzo dobrze mi z nią, niezwykle się dzięki niej rozwinąłem. Modlę się o to, by kochać ją tak, jak Chrystus nas ukochał. Chciałbym Ojcu zadać pewne pytanie. Zanim jednak to uczynię, podzielę się najpierw moim pragnieniem Nieba.

Otóż… ja czekam na Niebo! To, że jest we mnie pragnienie Nieba, uświadomiłem sobie pierwszy raz na miesiąc przed „wybuchem” ciemności w wierze, jakich doświadczyłem, zanim jeszcze poznałem moją Ukochaną. Nie pamiętam, jak do tego doszło, ale pamiętam, że w myślach uświadomiłem sobie, że „ja pragnę Nieba”. Od tamtego czasu coniedzielne słowa Credo „oczekuję (…) życia wiecznego w przyszłym świecie” stały się moimi. Co jakiś czas pojawiają się momenty, które wyraźniej ukazują to pragnienie.

Na przykład, gdy 2 kwietnia 2005 r. byliśmy na czuwaniu i ogło-szono wieść o odejściu Jana Pawła II, rozpłakałem się. Nie z powodu straty, ale z powodu wzruszenia, że on już jest w Domu, on już jest u Boga, już tam doszedł, osiągnął cel… i jak musi być mu dobrze u Boga…

Z kolei moja Najdroższa raczej obawia się Nieba: tzn. tego, że w Niebie będziemy mieli niejako klapki na oczach, widząc tylko Boga i nieustannie śpiewając Mu „Chwała”. I co najważniejsze: że nie będziemy dla siebie już wyjątkowi, że będziemy w tłumie kochających się jednakową miłością osób, że nasza miłość nie będzie już miała charakteru oblubieńczego, wyłącznego. Moja ukochana Żona pragnie, abyśmy w Niebie darzyli siebie wciąż szczególną miłością, różniącą się w jakości od tej, którą mamy do innych osób.

Chciałbym zapytać się o naszą oblubieńczą miłość w życiu wiecznym. Kocham moją Żonę bardzo. Jest moją Jedyną. Gdy byliśmy w narzeczeństwie, wyznałem jej, że gdyby Ona nawet odeszła do wieczności przed naszym ślubem, to z żadną inną się już nie ożenię. Kocham ją na wieki.

Jednakże Kościół dopuszcza kolejne małżeństwo po śmierci dotychczasowego współmałżonka. Problematyczne staje się tu pytanie saduceuszy z Mt 22,28 dotyczące kobiety, mającej za życia siedmiu mężów: „Do którego więc z tych siedmiu należeć będzie przy zmartwychwstaniu? Bo wszyscy ją mieli [za żonę]”.

Jeśli ziemskie życie jest przygotowaniem do Nieba, to z pewnością dzieje się to także przez ziemską miłość. Ale to byłoby straszne, żeby współmałżonek służył tylko instrumentalnie do przygotowywania się do wiecznej miłości wobec Boga. Nie wyobrażam sobie tego, aby oblubieńczy charakter miłości do mojej Jedynej miał wygasnąć po przejściu przez bramę śmierci. Przecież będę tym samym człowiekiem, z tą samą wolą, i nie wyobrażam sobie, bym miał przestać kochać w sposób szczególny najważniejszą Osobę w moim życiu. Przecież Bóg „nie przeprogramuje” mnie!

Miłość prawdziwie oblubieńcza nie umiera

Podstawowe pytania, które tu podejmę, brzmią następująco: Czy miłość małżeńska ma szansę na to, żeby nie zblaknąć albo i zgasnąć po śmierci pierwszego z małżonków? Czy małżonkowie mogą mieć nadzieję, że w życiu wiecznym nie tylko się spotkają, ale że również w niebie nadal będą związani ze sobą miłością oblubieńczą? Co więcej – że dopiero w niebie ich miłość oblubieńcza rozkwitnie w całej swojej, teraz niedającej się nawet wyobrazić, pełni?

Autor powyższego listu jeszcze przed ślubem wyznał swojej Ukochanej, że choćby miał ją już wkrótce utracić, ona pozostanie na zawsze jedyną kobietą jego życia.

Wierność miłości, której jeszcze nawet nie zdążyło się ślubować – można podziwiać, ale nie wolno nikogo do niej zachęcać. Zdarza się, że niektórym ludziom serce podpowiada, że ukochana osoba, którą się utraciło nawet jeszcze przed ślubem, powinna pozostać na zawsze najważniejszą osobą w ich życiu. Zazwyczaj trwanie w tej decyzji przeniknięte jest nadzieją na spotkanie ze swoją Ukochaną czy Ukochanym w życiu wiecznym.

Owszem, Kościół błogosławi powtórnym małżeństwom, zawieranym po śmierci pierwszego współmałżonka. „Chcę – pisał apostoł Paweł – żeby młodsze wdowy wychodziły za mąż, rodziły dzieci, były gospodyniami domu, żeby stronie przeciwnej nie dawały sposobności do rzucania potwarzy” (1 Tm 5,14). Zarazem stosunkowo nierzadko zdarza się, że młody małżonek, po owdowieniu, po raz drugi rodziny już nie zakłada. W takiej decyzji trwała na przykład młoda i piękna Judyta: „Wielu pragnęło ją pojąć za żonę, ale żaden mężczyzna nie poznał jej przez wszystkie dni jej życia, począwszy od dnia, w którym zmarł jej mąż Manasses i połączył się z ludem swoim” (Jdt 16,22).

Zapewne każdy zna owdowiałych małżonków, którzy chociaż mają moralne prawo zawrzeć drugie małżeństwo, przez lata trwają w wierności swojej Jedynej lub swemu Jedynemu, którego śmierć im odebrała. Zdarzają się wdowcy i wdowy, których chciałoby się pamiętać szczególnie. Matka świętego Jana Złotoustego miała w chwili owdowienia zaledwie dwadzieścia lat i czuła się tak głęboko związana ze swoim zmarłym mężem, że postanowiła nie wiązać się już z nikim.

Profesor Karol Antoniewicz utracił kolejno każde z pięciorga dzieci, a na koniec – miał wtedy zaledwie 32 lata – umarła mu żona. Niejeden załamałby się w obliczu takiej tragedii, uległ rozgoryczeniu, a może obraziłby się na Pana Boga, a nawet zaczął Mu bluźnić. On jednak w tych swoich strasznych nieszczęściach ufał Bogu i ze wszystkich sił starał się zachować miłość do Pana Jezusa. Wiedział, że Bóg jest miłością i że tę miłość roztacza nad nami nieustannie, również wtedy kiedy spadają na nas jakieś nieszczęścia.

Po owdowieniu Antoniewicz wstąpił do zakonu jezuitów, przyjął święcenia kapłańskie i stał się jednym z największych kaznodziejów, jakich Polska miała w XIX wieku. Jest on autorem pieśni wielkopostnej W krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie. Nawet trudno sobie wyobrazić, żeby człowiek, który tak wiele wiedział o Bożej miłości, nie oczekiwał w życiu wiecznym szczególnej wspólnoty z tą Jedyną, z którą na tej ziemi przeżywał radość narodzin i żałobę po śmierci pięciorga dzieci.

Ale nie jest przecież tak, że tęsknota za wiecznością i wyłącznością ogarnia małżonków dopiero w obliczu rozdzielającej ich śmierci. Wbrew panoszącej się dzisiaj pladze zdrad małżeńskich i rozwodów, poczucie, że jesteśmy jedno – i chcemy, żeby tak było zawsze, a nie tylko aż do śmierci pierwszego z nas – jest doświadczeniem naprawdę wielu małżonków. I nie jest to tylko nastrój, który ich ogarnia w dniach szczęśliwych.

 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

Reklama

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

  • A.
    16.03.2011 15:57
    Niepokój kochającego męża z cytowanego listu jest egocentryczny.
  • mek
    16.03.2011 18:43
    Jeśli miało się 2 Żony i obie poszły do Nieba a z jedną z nich było się związany Miłością Oblubieńczą. Po śmierci małżonek idzie do nieba wiąże się Miłością Oblubieńczą z jedną z nich. Co dzieję się z tą drugą w niebie? Pozostaje bez małżonka?
  • Anka
    16.03.2011 23:03
    Naciągane te przykłady, tak, aby uzasadnić swoją tezę. Przecież sam Pan Jezus w odpowiedzi na pytanie o wdowę, która miała 7 mężów, pokazał błędne myślenie ludzi w tej kwestii.
    Skoro będziemy jak aniołowie, to naszym jedynym Oblubieńcem - a oblubieniec może być tylko jeden - będzie Pan Jezus.
    Co do przykładów - są przecież osoby, które kochają swojego kolejnego współmałżonka. Może nie tak samo, bo to inna osoba, inny okres życia ale to nie znaczy, że mniej. Nie koniecznie też ludzie powtórnie zawierają związek małżeński tylko po to, żeby wspierać się na starość. Na ziemi można kochać oblubieńczo dwie osoby - oczywiście nie jedncześnie - tylko trudno to przyjąć, bo nie pasuje to do postawionej tezy.
  • Grzegorz
    17.03.2011 11:28
    Mnie najbardziej poruszyło to , że łączy mnie z żoną coś niesłychanego, coś co można porównać tylko z Miłością Boga do człowieka.
    Rozmawiałem z żoną i się wzruszyła, bo trochę żartem powiedziałem, że gdybym owdowiał to wstąpię do Jezuitów.
    Warto czytać takie artykuły, choćby dla takich chwil.
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )
    Pobieranie...

    Reklama

    Reklama

    Reklama