Papież Franciszek u św. Franciszka

Niedziela 40/2013

Ojciec Święty Franciszek udał się 4 października br. do Asyżu, aby stanąć oko w oko z ubogim świętym, którego imię przyjął jako papież

 

Ojciec Święty Franciszek nie tylko przyjął imię Biedaczyny z Asyżu, ale przejął styl jego życia, w tym głównie umiłowanie ubogich. Już jako kapłan, biskup i kardynał starał się zawsze opiekować biednymi. Obecnie, jako papież, zrezygnował z wielu przywilejów, potwierdzając zarówno swoimi słowami, jak i postawą, że Kościół powinien większą uwagę zwracać na ubogich.

Zaskakuje, że w ciągu jednego dnia papież Franciszek odwiedza niemal wszystkie najważniejsze miejsca w Asyżu i okolicy, w których św. Franciszek doznał mistycznych objawień. Na trasie jego pielgrzymki są: kościół św. Damiana – miejsce powołania św. Franciszka; siedziba biskupa, a w niej „pokój obnażenia z szat”, upamiętniający rozstanie Franciszka z ojcem; asyska bazylika z kaplicą Grobu Świętego; erem Carceri na zboczach góry Subasio, w którym św. Franciszek modlił się w grocie skalnej, sypiał, mając kamień pod głową; katedra św. Rufina, w której Święty został ochrzczony; bazylika św. Klary, miejsce życia i śmierci św. Klary, która porzuciła wystawne życie i poszła za Franciszkiem; kaplica Porcjunkula w bazylice Matki Bożej Anielskiej – pierwszy kościółek franciszkański; a nawet Rivotorto pod Asyżem, gdzie powstała pierwsza wspólnota franciszkańska.

Czego papież Franciszek spodziewa się po nawiedzeniu tych miejsc? Czy chciałby usłyszeć – podobnie jak jego imiennik – słowa Chrystusa: „Idź, odbuduj (odnów) mój Kościół”? Czy chce być tak radykalny w głoszeniu Ewangelii jak św. Franciszek? Jedno wydaje się pewne: papież Franciszek zaskakuje podobnie jak jego święty imiennik. Przywołajmy te zaskoczenia z życia św. Franciszka.

Głosił ewangelię ubóstwa

Francuski pisarz Julien Green trafnie powiedział, że „Chrystus podarował nam swą Ewangelię po raz drugi za życia św. Franciszka!”. Mimo że w ciągu ponad ośmiuset lat wiele elementów franciszkowej ewangelii utraciło swoją wyrazis-

tość, a niektóre skryły się wręcz za legendami lub stały się jakby „nieżyciowe”, to nie przygasł urok św. Franciszka, nadal jest wielu, którzy chcą go naśladować. Co w posłannictwie św. Franciszka jest najważniejsze?

Na początek należy przypomnieć, że sam Franciszek na początku nie potrafił pojąć tego, co z nim się dzieje. Był typowym asyskim modnisiem, pragnącym sławy rycerzem, a tu nagle, spotykając trędowatego – jak piszą biografowie – ucałował jego rany, doznając wrażenia, jakby całował cierpiącego w człowieku samego Chrystusa. Wkrótce też wszystko, co posiadał, rozdał ubogim. Nawiązując do tej przemiany Franciszka, Jan Paweł II ujął w słowa modlitwy wołanie do Świętego: „Ty, który tak bardzo przybliżyłeś Chrystusa Twojej epoce, pomóż nam przybliżyć Chrystusa naszej epoce, naszym trudnym i krytycznym czasom. Wspieraj nas! Czasy dzisiejsze oczekują Chrystusa z wielką tęsknotą, choć wielu nam współczesnych nie zdaje sobie z tego sprawy”.

Aby zrozumieć rewolucję duchową św. Franciszka, warto wskazać na różnicę pomiędzy nim a np. Leninem. Obydwaj zajęli się problemem ubóstwa. Lenin wywołał rewolucję biednych, aby zabrać bogatym i zniszczyć przy okazji ich dorobek. Franciszek wybrał drogę wyzwolenia przez przyjęcie życia w ubóstwie. Zadał cios wszystkim: i tym, co dużo posiadali, i tym, którzy nic nie mieli. Ubóstwo stało się parasakramentem – spotkaniem się z ubogim Jezusem.

Nie było więc życie w ubóstwie celem samym w sobie, nie prowadziło ani do samozatracenia, ani do rewolucji, ani też do żebractwa i nędzy. Dzięki franciszkowej ewangelii ubóstwa bogacze stawali się miłosierni i hojni, a biedni na inny sposób wypełniali największe przykazanie miłości.

Jak porywające było świadectwo samego Franciszka, świadczy fakt, że w krótkim czasie zdołał on razem ze swoimi braćmi opanować duchowo niemal całą Europę. I jest tak do dzisiaj. Jakiekolwiek byłyby nasze spekulacje na ten temat, jedno wiemy na pewno – bez św. Franciszka nie byłoby takich krzewicieli miłości, jak br. Albert, posługacz z miejskiej ogrzewalni, o. Kolbe, święty w czasach pogardy, dobry doktor Korczak, dobrowolnie idący na śmierć ze swoim sierocińcem, m. Teresa, ratująca tysiące istnień ludzkich, oraz miliony innych, podobnych serc, żywych świadectw franciszkowej ewangelii, które zna tylko Bóg.

Wołał: „Miłość nie jest kochana”

Kolejny ważny element Franciszkowego powołania to miłość do wszystkich stworzeń. Nawrócenie Franciszka, jego przeobrażenie wewnętrzne i religijne, nie stworzyło w nim jakiejś przegrody oddzielającej go od ludzi i przyrody. Przeciwnie, porzucenie domu, bogactwa i przyjaciół było nowym, innym zbliżeniem się do najważniejszych wartości. Trzeba porzucić wszystko, aby odnaleźć wszystko.

Oczywiście, można zobaczyć Franciszka jako wychudzonego żebraka, niedorajdę i wędrownego śpiewaka, kogoś niespełna rozumu, skoro rozmawia z ptakami... Można nawet w ucałowaniu trędowatego dostrzec błysk szaleństwa czy lekkomyślności! Nie będzie to jednak Franciszek, a jedynie jego karykatura. Dla niego bliźnim jest równocześnie człowiek i jagnię, które wykupuje i oswobadza; robaczek, którego przenosi w bezpieczne miejsce, oraz woda, której nie pozwala deptać. Nikt i nic nie zostaje pominięte w tej totalnej miłości stworzeń. Nawet zbóje z Monte Casale, kiedy cierpią głód – otrzymują od niego chleb i wino. A dziki wilk z Gubbio, dzięki odrobinie miłości, pozwala się oswoić.

Inny jest jednak Franciszek wobec swoich, czyli tych, którzy ślubowali dążyć do doskonałości. Tu jego miłość nabiera innego kształtu: wymagającego świadectwa. Franciszek nie pozwoli na lekceważenie zajęć czy pozory apostolstwa, choć przed posłuszeństwem stawia najpierw miłość.

Na czym więc zasadza się miłość Franciszka? Próbowano o tym wiele pisać. Podkreślano jego szacunek do każdej żywej istoty, rodzaj współodczuwania, wolny od podstępu, od cienia nawet zakłamania. Istnieje jednak zasadnicze źródło takiego stosunku do świata. Franciszek w sposób niepodzielny kocha Chrystusa. Ta miłość jest u podstaw wszelkiego działania. Wypływa ona z trzech cudownych i tajemniczych prawd o Chrystusie: Wcielenia, Śmierci oraz Zmartwychwstania. Te trzy prawdy będzie Franciszek w sposób szczególny adorował. Pierwsza wyrazi się w pomyśle żłóbka, druga – znajdzie swoje dramatyczne odbicie w stygmatach, trzecia – w kulcie Eucharystii.

 

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Pobieranie...