Zobacz, jaki cud!

Nie mamy władzy nad procesami rozwojowymi, ale zarodki powstały z naszej inicjatywy, świadomie naraziliśmy je na utratę kruchego istnienia. Tygodnik Powszechny, 6 stycznia 2008




Mówiąc o in vitro, trzeba szukać takiej płaszczyzny dyskusji, na jakiej mogą się spotkać zarówno ci, dla których głos Kościoła jest autorytetem, jak i ci, którzy nie widzą powodów liczenia się z nim.

Patrz, jaki cud – powiedział mi kiedyś znajomy, podnosząc w górę dwumiesięczne niemowlę – nie było i jest! Dziecko nie było specjalnie zachwycone nagłą zmianą wysokości, zachwyt znajomego był jednak szczery. Jak na filozofa przystało – unosząc domagające się łagodniejszego traktowania dziecko, przeżywał właśnie moment egzystencjalnego uniesienia.

Też mi cud! – mógłby skwitować tę sytuację biolog. Plemnik przeniknął przez osłonkę przejrzystą komórki jajowej, rozpoczynając skomplikowany, ale przecież rozpoznany już przez embriologów proces zapłodnienia ludzkiego organizmu, w wyniku którego doszło do uformowania się zygoty. Potem jeszcze kolejnych dziewięć miesięcy złożonych procesów rozwojowych – też w dużej mierze już rozpoznanych i opisanych – i rodzi się dziecko.

Nic w tym tajemniczego, ot, biologia i tyle.

Nie sądzę jednak, by wskazanie na biologiczny proces rozwoju osobniczego gatunku Homo sapiens mogło ostudzić zachwyt ojca nad cudem istnienia własnego dziecka. Gdyby mu w chwili przeżywania radości z cudu istnienia przedstawić opis rozwoju embrionalnego, potraktowałby to zapewne jako swoistą profanację. On tu o cudzie ludzkiej egzystencji, a ktoś mu o gametach, zygocie, podziałach komórkowych i blastomerach... Rozmowa zupełnie bez sensu, bo interlokutorzy mówią wprawdzie o jednej kwestii, lecz na dwóch różnych płaszczyznach.


Trudna dyskusja


Może dlatego rozmowa na temat zapłodnienia in vitro jest tak trudna – przyznajmy, iż to trudna rozmowa – że spierając się o jego moralną dopuszczalność, powołujemy się często na dwa różne, aczkolwiek ściśle ze sobą złączone, aspekty ludzkiego istnienia: z jednej strony ten biologiczny, gatunkowy, „odmitologizowany” z wszelkich cudowności, z drugiej zaś – osobowy, naznaczony jedynym i niepowtarzalnym charakterem indywidualnych kolei ludzkiego losu, związany z ludzką godnością, domagający się podmiotowego, a nie przedmiotowego traktowania.

«« | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Pobieranie...